شمارهٔ ۷۵۲

قافیه: ایکسیدارم۵ بیت

سراپا یکدلم درد تمنای کسی دارمهمه تن دیده ام شغل تماشای کسی دارم

اگر گستاخم ای فرزانگان معذور داریدمز بی پروایی آن مه چه پروای کسی دارم

نگاهم گرده گلزارها در آستین داردسواد بینش از خاک کف پای کسی دارم

تمنا کشته تیرش تغافل زخم شمشیرشندانم اینقدر دانم که سودای کسی دارم

غبار من اسیر از سرکشی برخاک ننشیندمگر در سر هوای سرو بالای کسی دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تعبیر عمیق و احساسی از عشق و تمایل شاعر به یک شخص خاص می‌پردازد. شاعر با بیان اینکه قلبش پر از آرزو و درد برای کسی است، از تماشای آن فرد به عنوان شغل خود یاد می‌کند. او از عشقش به این فرد بدون پروایی صحبت می‌کند و به زیبایی و وجود آن شخص در زندگی‌اش اشاره می‌کند. او همچنین به زخم‌های ناشی از این عشق اشاره می‌کند و در نهایت بیان می‌کند که غبار عشق او تنها در حضور و یاد آن شخص آرام می‌گیرد. به طور کلی، شعر در توصیف عواطف عمیق و پیچیده‌ای که عشق در دل انسان ایجاد می‌کند، زیبا و پر از احساس است.