شمارهٔ ۷۴۲

قافیه: سدارم۴ بیت

نگه در دیده مانند گلی در دام خس دارمنفس در سینه همچون عندلیبی در قفس دارم

سرشکم برده هر جا پاره دل لاله می کاردندارم لاله زار گریه دشت پر جرس دارم

به کس هرگز نیفتاده است کارم عشق را نازمبه فریادم چه حاجت داور فریاد رس دارم

چرا بی برگ ماند گلشن سودا اسیر از منکه همچون سنگ طفلان میوه‌های پیشرس دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساساتی عمیق و درونی را بیان می‌کند. او به عشق و درد ناشی از آن اشاره دارد و می‌گوید که دلش مانند گلی در دامان خسی گرفتار است. نفسش را همچون پرنده‌ای در قفس توصیف می‌کند و نشان‌دهنده حس حبس و ناراحتی است. او از عدم وجود باغی برای رها کردن غم و اندوهش صحبت می‌کند و به این نکته اشاره دارد که عشقش او را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. همچنین، شاعر به نوعی ناامیدی و پرسش از سرنوشت خود اشاره می‌کند و از بی‌برگی وضعیت عاطفی‌اش شکایت دارد. در نهایت، او احساس می‌کند که بار سنگینی بر دوش دارد و نمی‌تواند از شادی و زیبایی‌های عشق بهره‌مند شود.