شمارهٔ ۶۹۶

قافیه: ارخویش۶ بیت

تا به کس روشن نسازم کفر ایمان بار خویشهمچو شمع از خلق پنهان کرده ام زنار خویش

فیض دست آموز دارد ناخن موج سرشکهر گره کز دل گشایم می زنم در کار خویش

سرنوشت طالعم تا گشته بخت واژگونگر کنم آزار دشمن می کنم آزار خویش

وصل جاوید خیال از آفت هجر ایمن استکی توان سوخت ما را بی گل رخسار خویش

گر نگاه گرم او گردد خریدار نیازعشق می سوزد سپند از گرمی بازار خویش

باغبان گلشن انصاف را نازم اسیرکز پر بلبل کند خار سر دیوار خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر در مورد عشق، درد و سرنوشت است. شاعر به طور نمادین می‌گوید که ایمان و کفر خود را از دیگران پنهان کرده و درون خود را از چشم دیگران مخفی نگه می‌دارد. او همچنین اشاره به سختی‌های زندگی و تأثیر آن بر سرنوشت می‌کند و می‌گوید که آزار دیگران در واقع آزار خود اوست. عشق را به عنوان یک نیروی سوزاننده توصیف می‌کند و معتقد است که زیبایی و عشق واقعی او را از درد جدایی محفوظ می‌دارد. شاعر در نهایت از انصاف و محبت سخن می‌گوید و تأکید دارد که زیبایی نباید در دام سختی‌های زندگی اسیر شود.