شمارهٔ ۶۵۲
پیداست عکس چهره گل در هوای ابرآیینه خانه کرده چمن را صفای ابر
مستند شاهدان بهار از می هواسرها برهنه کرده غزلخوان به پای ابر
گل می کند دماغ تر از خاک خشک زهدساقی است تا هوای رطوبت فزای ابر
دیوانه باده می کشد و می کند سماعبزم پری است در نظر جلوه های ابر
از مکتب گرفتگی آزاد می شودطفلی است روز جمعه خمار هوای ابر
گلهای ابر خیل غزالان وحشیندشوخ است صید کشت هوا روزهای ابر
هر سبزه رشک مصرع شوخی است در نظرطرح غزل نموده بهار از برای ابر
ما خویش را به ساقی کوثر سپرده ایمتکلیف باده می چکد از شیوه های ابر
دام پری کشیده بهار از شکفتگیدیوانه تو چون نشود آشنای ابر
پیداست عکس چهره ساقی ز برگ گلاز بسکه شست روی چمن را صفای ابر
هریک اسیر از دگری خوشنماتر استهم خنده های شیشه و هم گریه های ابر