شمارهٔ ۶۰۳

قافیه: ارمشدبلند۴ بیت

در غمش تا سوختم بخت شرارم شد بلندخاک راهش تا شدم نام غبارم شد بلند

می رساند باده رنگین گل مستان به گلوقت ساقی خوش کز او نام بهارم شد بلند

رفتم از بیهوده گردی تا به مقصد بی دلیلآنقدر بیکار گردیدم که کارم شد بلند

شعله از خجلت ره سرچشمه اخگر گرفتهر کجا تیغ زبان آبدارم شد بلند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر غم و سوختن شاعر به وضوح احساسات عمیق او را نشان می‌دهد. او از بخت بد خود و دل‌تنگی‌اش می‌گوید و اینکه چطور زندگی‌اش را در جستجوی بی‌فایده‌گی سپری کرده است. باده‌ای که به او داده می‌شود نماد شادی و خوشی است که از ساقی به او می‌رسد و این نشان‌دهنده امید به زندگی و بهار دوباره است. او همچنین به خودانتقادی و شرمندگی‌اش اشاره می‌کند، در حالی که در تلاش است تا از فضاهای بی‌مورد و ناکارآمد خارج شود. به‌طور کلی، شعر احساسی عمیق از حسرت، جستجوی معنا و آرزوی شادی را دربردارد.