شمارهٔ ۳۴۲

قافیه: ادمانیست۶ بیت

به فکر خاطر ناشاد ما نیستدل بیگانه هیچش یاد ما نیست

سفر طوق گرفتاران شوق استچو قمری آشیان صیاد ما نیست

ز دل منشور نادانی گرفتیمفلک در فکر استعداد ما نیست

چرا داد دل از گردون نخواهیمکسی را گوش بر فریاد ما نیست

فلک خون اسیران چون ننوشدمگر خاک ره جلاد ما نیست

اسیر از عشق شیرین دیده بستیمدویی اندیشه فرهاد ما نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این دل‌نوشته به احساس تنهایی و غم ناشی از بی‌توجهی دیگران نسبت به خود می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که دل‌بیگانگان در پی یادآوری او نیستند و سفرهای زندگی، به نوعی به قید و بندهای عشق و شوق شبیه است. همچنین، شاعر از نادانی خود شکایت می‌کند و می‌گوید که آسمان نیز به استعداد و درد دل او توجهی ندارد. او به فریادهایش می‌رسد، اما نمی‌بیند که کسی او را می‌شنود. در نهایت، او به عشق شیرین و غم‌انگیز خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ تلاشی برای رهایی از این وضعیت نمی‌کند.