غزل شمارهٔ ۹۸۴
وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ق۷ بیت
در محیطی فکنده ام زورقکه دو عالم در اوست مستغرق
نتوان زورق از محیط شناختیا وجود محیط از زورق
نور خوشید در سپهر یکی استشد مرتب میان صبح و شفق
هو هو لا اله الا هونیک دریاب سر این مغلق
خود پرستی و ما و من گوئیراه گم کرده ای ایا احمق
دیدهٔ ما ندید غیری راتا گشودیم دیده را بر حق
نعمت الله جام می بخشدتا بنوشید راوق مطلق