غزل شمارهٔ ۹۰۸

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: انیز۷ بیت

درد از تو خوش است و هم دوا نیزرنجم بخشی و هم شفا نیز

داری نظری به حال هر کسمی کن نظری به حال ما نیز

بیگانه نگشت از تو محرمما خویش توئیم و آشنا نیز

گر کشته شوم به تیغ عشقتخونم بحل است و خونبها نیز

ای جام جهان نمای باقیایمن ز فنائی و بقا نیز

ما از تو به غیر تو نخواهیمبی تو چه کنیم در سرا نیز

تنها نه منم محب سیدوالله که حضرت خدا نیز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تجلی عشق و ارتباط عمیق میان عاشق و معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که درد و رنج ناشی از عشق برای او خوشایند است و حتی درمانی نیز به حساب می‌آید. او از معشوق می‌خواهد که به حال او نیز نظری بیفکند، زیرا آن‌ها به هم نزدیک و آشنا هستند. وجود معشوق برای شاعر نه تنها باعث رنج غیرقابل تحملی نیست بلکه برعکس، او را به شدت به عشق و زیبایی زندگی امیدوار می‌کند. شاعر احساس می‌کند که بدون معشوق نمی‌تواند زندگی کند و عشقش را با عمیق‌ترین کلمات ابراز می‌کند، به طوری که حتی اگر جانش را در این راه بدهد، آن را با خلوص و قربانی بودن برای عشق می‌پذیرد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در این عشق، به جز معشوق، وی به چیزی نیاز ندارد و عاشق واقعی خداوند است.