غزل شمارهٔ ۸۰۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ایسید۷ بیت

سلطان که بود گدای سیدعالم چو بود فدای سید

ما جام جهان نمای اوئیماو جام جهان نمای سید

داریم هوا و خوش هوائیآنگه چو هوا هوای سید

جائی که بقای اوست جاویدباقی بود از بقای سید

تا نغمهٔ قول کن بر آمدبگرفت جهان صدای سید

سید چو برای ماست دائممائیم از آن برای سید

چون نیست به غیر سید ماغیری نبود به جای سید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف مقام و عظمت سید (شخصیتی برجسته و مقدس) می‌پردازد. شاعر به تشریح ارتباط عمیق خود با سید و نقش او در جهان می‌پردازد. سید را به‌عنوان سروری می‌داند که همه چیز به فدای اوست و وجودش موجب جاودانگی و پایداری است. در اینجا، احساس ارادت و وابستگی به سید به‌طور واضح نمایان است و شاعر اشاره می‌کند که هیچ چیز و کسی به‌جز سید برایش مهم نیست. شعر به خوبی نشان‌دهنده عشق و اعتقاد عمیق به سید و موضوعاتی همچون وفاداری و طلب الهی است.