غزل شمارهٔ ۷۳۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اننداد۷ بیت

هر که او در عشق جانان جان ندادبوسهٔ خوش بر لب جانان نداد

جود او بخشید عالم را وجودآشکارا داد او پنهان نداد

جام می در دست و ساقی در نظرفکر این و آن به آن رندان نداد

چون که مخموری بود دردسریدردسر ساقی به سرمستان نداد

لایق هر کس عطا او می دهدذوق سرمستان به میخواران نداد

بس گران و هم سبک سر بود عقلجان به عشق او از آن آسان نداد

نعمت الله را به ما داد از کرماین چنین دادی به هر سلطان نداد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و کرم الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که کسی که در عشق به معشوق جان ندهد، نتوانسته بوسه‌ای شیرین بر لب او بزند. خداوند به همه وجود عطا کرده، اما برخی از نعمت‌ها را به صورت پنهان می‌دهد. در جهان عشق، افرادی که به مستی می‌رسند، نباید به فکر دیگران باشند و باید با ساقی (مظهر عشق) سرگرم شوند. عقل گرچه ارزشمند است، اما در برابر عشق، جان انسان آسان‌تر می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که خداوند به بندگانش نعمت‌هایی عطا کرده که به هیچ پادشاهی نداده است.