غزل شمارهٔ ۷۳۲
هر که او در عشق جانان جان ندادبوسهٔ خوش بر لب جانان نداد
جود او بخشید عالم را وجودآشکارا داد او پنهان نداد
جام می در دست و ساقی در نظرفکر این و آن به آن رندان نداد
چون که مخموری بود دردسریدردسر ساقی به سرمستان نداد
لایق هر کس عطا او می دهدذوق سرمستان به میخواران نداد
بس گران و هم سبک سر بود عقلجان به عشق او از آن آسان نداد
نعمت الله را به ما داد از کرماین چنین دادی به هر سلطان نداد