غزل شمارهٔ ۶۷۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ود۷ بیت

هر کجا صاحبجمالی رو نمودروی او دیدم چو برقع برگشود

دیدمش در آینه عین العیانآینه او بود دوری می نمود

آفتاب خاطرم تا روشنستذرهٔ بی مهر او هرگز نبود

هر چه موجودست از جود ویستخود کجا موجود باشد بی وجود

ساجد و مسجود نزد ما یکیستسجده می کن تا ببینی در سجود

دوش رفتم درخرابات مغانساقی سرمست دیدم یار بود

نکته های عارفانه سیدمخود به خود می گفت و از خود می شنود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و حضور محبوب اشاره دارد. شاعر به بیان تجربه‌های عرفانی خود می‌پردازد و می‌گوید که در هر کجا که زیبایی را می‌بیند، چهره محبوب را مشاهده می‌کند. او در آینه حقیقت، آن محبوب را واضح می‌یابد و روشنایی ذهنش به خاطر یاد محبوب است. او بیان می‌کند که هر چیز در جهان از جود و بخشش محبوب ناشی می‌شود و وجود همه چیز در وجود او نهفته است. در ادامه، شاعر به تجربه‌ای در میخانه اشاره می‌کند که در آن یار محبوب را ملاقات کرده و نکاتی عارفانه به زبان می‌آورد. در نهایت، او به این حقیقت اشاره می‌کند که در سجده، نزدیکی به خداوند و درک بیشتر حقیقت ممکن می‌شود.