غزل شمارهٔ ۶۰۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: انگنجد۷ بیت

در دل به جز از خدا نگنجدچون او گنجد هوا نگنجد

دل خلوت خاص حضرت اوستبیگانه و آشنا نگنجد

مائیم و نگار خوش کناریمویی به میان ما نگنجد

سلطان عشقست و عقل درویشدر مجلس شه گدا نگنجد

دردی دارم دوا نداردبا درد چنین دوا نگنجد

چون نیست به جز یکی که گویددرد خود گنجد و یا نگنجد

خوش خم میست نعمت اللهدر جام جهان نما نگنجد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و توحید است. شاعر اشاره می‌کند که دل انسان تنها جایی برای خداوند دارد و هیچ چیز دیگری در آن جا نمی‌گیرد. او به اهمیت عشق و همراهی محبوب اشاره کرده و می‌گوید که حتی عقل و گدای عشق نیز نمی‌توانند در این فضای خاص جایی داشته باشند. شاعر همچنین از درد عمیق خود به عنوان یک واقعیت اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ درمانی برای این درد وجود ندارد. در نهایت، او از خوشی‌های ناشی از شراب عشق صحبت کرده و به این نکته می‌پردازد که نعمت‌های خداوند در جهان قابل درک نیستند.