غزل شمارهٔ ۵۷۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: امرشد۷ بیت

ما مریدیم و پیر ما مرشدره روانیم و رهنما مرشد

رو نوائی ز یار مرشد جوکه دهد بی ریا نوا مرشد

نبری ره به خانهٔ اصلیگر نیابی در این سرا مرشد

روز و شب از خدای خود می جوکاملی تا بود تو را مرشد

بحر ما را کرانه پیدا نیستغرق آبیم و عین ما مرشد

دُرد دردش بنوش و خوش می باشکه کند درد تو دوا مرشد

هر که ارشاد نعمت الله یافتدائما خواهد از خدا مرشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان ارادت و تعلق خاطر شاعر به مرشد و راهنمایی روحانی او می‌پردازد. شاعر خود را مرید مرشد معرفی کرده و تأکید می‌کند که برای دستیابی به حقیقت و رشد در مسیر زندگی، باید به هدایت مرشد اعتماد کند. او از جستجوی نواهایی روحانی و بی‌ریا از یار و مرشد صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌نماید که انسان بدون راهنمایی نمی‌تواند به هدف اصلی خود دست یابد. شاعر به دعا و جستجوی خدا نیز اشاره دارد و این‌که وجود مرشد کامل می‌تواند داروی دردهای روحی باشد. در نهایت، او به عظمت نعمت هدایت و ارشاد الهی اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که کسی که از این نعمت بهره‌مند شود، همیشه در پی دیدن و درک بیشتر از خدا خواهد بود.