غزل شمارهٔ ۵۶۹
عاشق و یار خویش خوش باشددل و دلدار خویش خوش باشد
زاهد و زهد و رند و میخواریهر کس و کار خویش خوش باشد
بلبل مست و عاشق شیداخود و گلزار خویش خوش باشد
بار عشقش نهاده ام بر دلمی کشم بار خویش خوش باشد
عاشقانه به دُردی دردشکرده تیمار خویش خوش باشد
عشقبازی است کار دل دائمدل به کردار خویش خوش باشد
نعمت الله خوش بود با منیار با یار خویش خوش باشد