غزل شمارهٔ ۵۵۹

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: ارماباشد۷ بیت

گر نه او یار غار ما باشددر دو عالم که یار ما باشد

ما کجا دوستدار او باشیمگر نه او دوستدار ما باشد

شادمانم به دولت غم اوزانکه او غمگسار ما باشد

رندی و عاشقی و میخواریپیشه و کار و بار ما باشد

پادشاهیم و شاهد و ساقیبر یمین و یسار ما باشد

سخن ما که روح می بخشددر جهان یادگار ما باشد

نعمت الله که جان ما به فداشسید و خواندگار ما باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش است. او تأکید می‌کند که اگر محبوب (یار) نبود، نمی‌توانستند دوستی و محبت نسبت به او را احساس کنند. شاعر حتی در غم او شاد است، زیرا او مایه‌ی تسلی و آرامش اوست. زندگی او پر از عشق، رندی و میخواری است که به وجود محبوب وابسته است. همچنین، او خود را در مقام پادشاهی می‌بیند که در کنار محبوب و ساقی زندگی می‌کند. در نهایت، او به عشق و یاد محبوب اشاره می‌کند که روح زندگی او را می‌بخشد و محبوب‌اش را سید و خواننده‌ای می‌داند که برایش ارزشمند است.