غزل شمارهٔ ۴۶۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اریهیچ۷ بیت

عمر بی او که بر سر آری هیچجان که بی عشق او سپاری هیچ

همه عالم عدم بود بی اوبه عدم می روی چه آری هیچ

هر خیالی که نقش می بندیگر نه آن نقش او نگاری هیچ

یار کز جور یار بگریزدباشد آن یار هیچ و یاری هیچ

عشق می باز و جام مِی می نوشبه از این کار ، کار داری هیچ

دولت وصل او دمی باشدآن دم ار ضایعش گذاری هیچ

نعمت الله حریف رندان استگر تو بیچاره در خماری هیچ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت و ضرورت عشق در زندگی است. شاعر بیان می‌کند که بدون معشوق، عمر و جان هیچ ارزشی ندارند و تمام عالم بدون او چیزی به حساب نمی‌آید. هر خیالی که انسان در ذهنش خلق کند، اگر بین او و معشوق نباشد، معنایی ندارد. همچنین، اگر یاری خود را از دست بدهد، آن یار هیچ و یاری وجود ندارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عشق واقعی و نشستن بر سر می‌نوشی، ارزش بیشتری دارد و لحظه‌ای که از وصال معشوق محروم می‌شویم، بسیار باارزش است. در نهایت، نعمت و سرور همراه با عشق و دوستی است و بدون آن، انسان در افسردگی و ناامیدی به سر می‌برد.