غزل شمارهٔ ۴۴۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: الصورت۷ بیت

چشمم به نور و معنی دیده جمال صورتدر آینه نموده نقش خیال صورت

هر صورتی که بینی معنی در آن توان دیدمعنی آن نظر کن بنگر کمال صورت

جام جهان نمائی گر رو به تو نمایدتمثال بی مثالش باشد مثال صورت

از آفتاب حسنش مه نور وام کردهگه بَدر می نماید گاهی هلال صورت

خوش لذتی که دارند جان و دلم همیشهجان در هوای معنی دل در وصال صورت

خوش چشمهٔ حیاتی گشته روان به هر سوسیراب کرده ما را آب زلال صورت

معنی و صورت ما باشند نعمت اللهمی بین جمال معنی بنگر به حال صورت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و معنایی می‌پردازد که در صورت و جمال وجود دارد. شاعر اشاره می‌کند که هر صورت، حامل معنایی است و باید به عمق آن نظر کرد تا کمال را دید. او از آینه به عنوان وسیله‌ای برای مشاهده این جمال و معنی یاد می‌کند و می‌گوید که این جمال همانند یک جام جهان‌نماست. همچنین به تأثیر آفتاب حسن و نور ماه در زیبایی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که لذت روحی و قلبی در وصال این جمال وجود دارد. شاعر در پایان تأکید می‌کند که معنی و صورت هر دو نعمت خداوند هستند و زیبایی خداوندی را باید در حال صورت نظاره کرد.