غزل شمارهٔ ۳۵۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایکیست۷ بیت

موج و حباب و قطره درین بحر ما یکیستنقش و حباب گرچه هزارند با یکیست

درمان درد دل چه کنم ای عزیز مناز دوست می رسد همه درد و دوا یکیست

ما و شرابخانه و رندان باده نوشفارغ ز دو سرا بر ما دو سرا یکیست

تمثال صدهزار در آئینه رو نموددیدیم آن یکی و همه نزد ما یکیست

گر آشنای خویش شوی نزد عاشقانمعشوق و عشق و عاشق و آن آشنا یکیست

چون عقل احول است دو بیند غریب نیستبنگر به عین عشق که شاه و گدا یکیست

سید ز جود خویش وجودی به بنده دادمعطی نعمة الله ما و عطا یکیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ارتباط عمیق میان همه موجودات و یکسانی آن‌ها اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصوراتی چون موج، حباب و قطره، به این نکته می‌پردازد که همه چیز در نهایت یکی است. او از درد و دوا، عشق و معشوق، و حتی شاه و گدا صحبت می‌کند و می‌گوید که در نظر عشق، همه چیز یکسان و یکپارچه است. همچنین شاعر بر این باور است که در عالم عشق، پرده‌ها محو می‌شوند و مردم باید به این یکپارچگی و وحدت پی ببرند. در نهایت، او به رحمت الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که همه نعمت‌ها از یک منبع واحد نشأت می‌گیرند.