غزل شمارهٔ ۱۵۶۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اساقی۷ بیت

از برای خدا بیا ساقی بده آن جام جانفزا ساقی

عاشق و رند و مست و اوباشیمنظری کن به حال ما ساقی

نفسی بی شراب نتوان بودپرکن آن جام می بیا ساقی

درد ما را به جرعهٔ دردیخوش بود گر کنی دوا ساقی

بزم عشقست و عاشقان سرمستعقل بیگانه آشنا ساقی

در بهشتیم و باده می نوشیممی تجلی بود خدا ساقی

نعمت الله حریف و می در جامخوش حضوری است خاصه با ساقی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که برای خداوند شراب جان‌افزا را به او بدهد. او خود را عاشق و بی‌پروا توصیف کرده و از ساقی می‌خواهد که به حال او نگاهی کند. شاعر تاکید می‌کند که بدون شراب زندگی ممکن نیست و از ساقی می‌خواهد که جامش را پر کند. او همچنین به دردهای خود اشاره کرده و خواستار درمانی از طرف ساقی است. این بزم عشق و حال مستی را توصیف می‌کند و می‌گوید که در بهشت، باده می‌نوشند و این می، تجلی خداوند است. در نهایت، شاعر از خوشی حضور ساقی در بزم صحبت می‌کند.