غزل شمارهٔ ۱۵۵۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ایی۷ بیت

دلم بگرفت از این زهد ریائیبیا ای ساقی رندان کجائی

بهه دور چشم مست می فروشانندارم میل زهد و پارسائی

خراباتست و ما مست و خرابیمچنین مخمور آخر تو چرائی

شراب صاف ما دُردی درد استبه ذوقش نوش اگر همدرد مائی

گدای حضرت سلطان ما شوکه یابی پادشاهی زین گدائی

در آئینه جمال خویش بینمزهی خود بینی و هم خود نمائی

به شادی نعمت الله نوش کردممی جام عطا یابی خدائی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد زهد و ریاکاری می‌پردازد و دعوت به زندگی شاداب و بی‌ریا می‌کند. شاعر از ساقی می‌خواهد تا او را از حالت اندوه خارج کند و به دور چشم‌های مست و می‌فروشان اشاره می‌کند. او تمایل به زهد را ندارد و خود را در حال می‌گساری و مستی می‌یابد. در ادامه، شاعر به دردهای ناشی از زندگی و لذت بردن از شراب صاف اشاره می‌کند و از گدایی در درگاه سلطان سخن می‌گوید که به نوعی به مقام و ارزش انسانی اشاره دارد. او در نهایت به خودشناسی و لذت از نعمت‌ها پرداخته و از جام عطا یاد می‌کند.