غزل شمارهٔ ۱۵۳۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ی۷ بیت

مجلس عشق است و ما سرمست مییار با ساقی و ما مهمان وی

باز با میر خراباتم حریفخلوتی خالی و جز ما هیچ شی

کشتهٔ عشقم از آنم زنده دلمردهٔ دردم از آنم گشته حی

گر بیابی عاشقی گو الصلاور ببینی عاقلی گو دو رهی

عشق ما را رو به میخانه نمودجان فدای این دلیل نیک پی

عالمی سرمست و خماری کریمتو چنین مخمور باشی تا به کی

سید ما را نگر کز عشق اونامهٔ هستی به مستی کرده طی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف و تمجید از حالت عشق و سرمستی می‌پردازد. شاعر خود را در فضایی می‌یابد که عشق و میخانه، حاکم بر دل و جان اوست. او با یار و ساقی هم‌نوا شده و در خلوتی خاص، تنها مهمان این عشق است. عشق او جانش را به تسخیر درآورده و او را از هر درد و غمی رهانده است. در این حالت سرمستی، شادابی و خمار بودن تا چه زمانی ادامه خواهد داشت سؤالی است که شاعر بیان می‌کند. عشق و مستی به هم وابسته‌اند و شاعر به زیبایی این روابط را در شعر خود ترسیم کرده است.