غزل شمارهٔ ۱۴۹۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: رچهمیپرسی۷ بیت

هنر از بی هنر چه می پرسیذوق عیسی ز خر چه می پرسی

نور خورشید را به او می بینآفتاب از قمر چه می پرسی

لیس فی الدار غیره دیارغیر او ای پسر چه می پرسی

لب او بوسه ده شکر آن استبا لبش از شکر چه می پرسی

عشق مست است و عقل مخمور استخبر از بی خبر چه می پرسی

خیر وشر را به این و آن بگذارقصهٔ خیر و شر چه می پرسی

نعمت الله بگو چه می گوئیهست حال این دگر چه می پرسی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به بی‌معنایی پرسش از اشیاء و مفاهیم عمیق می‌پردازد. شاعر با کنایه به هنر و زیبایی‌ها، می‌گوید که از کسی که هنر ندارد نپرسید، زیرا او درک درستی از زیبایی نخواهد داشت. همچنین، او به نور خورشید و درک آن اشاره می‌کند و می‌گوید که بهتر است به منبع نور توجه کرد، نه به چیزهای بی‌اهمیت. در ادامه، درباره عشق و عقل صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشق حالتی مست و بدون کنترل دارد و عقل از آن بی‌خبر است. در نهایت، شاعر به بی‌فایده بودن پرسش درباره خیر و شر و وضعیت دیگران اشاره می‌کند و از ما می‌خواهد که به اصل و ریشه‌ها بپردازیم.