غزل شمارهٔ ۱۴۸۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایتچهمیکنی۹ بیت

دنیا حکایتیست حکایت چه می کنیحاصل چو نیست شکر شکایت چه می کنی

والی مجو ولایت او را به او گذاربی والی و ولی تو ولایت چه می کنی

بحریست بیکران و در او ما مجاوریمبا بحر ما حدیث نهایت چه می کنی

منصوروار بر سر دار فنا بر آبگذر ز هست و نیست به غایت چه می کنی

عقل است دشمن تو و گوئی که یار ماستچون دوستدار هست حمایت چه می کنی

گوئی که میل ماست به غایت در این طریقغایت چو نیست میل به غایت چه می کنی

ترک هوای خویش بگو در هوای اوبی عشق او هوای هوایت چه می کنی

الهام دوست میرسدت دم به دم به دلای بی خبر حدیث و روایت چه می کنی

دریاب نعمت الله و جام مئی بنوشبا همدمی چنین تو حکایت چه می کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: اشعار بیانگر نگرش شاعر به زندگی و هستی است. او به ما گوشزد می‌کند که در دنیایی که حاصل آن مادی نیست، شکایت کردن چه سودی دارد. از ما می‌خواهد که به سرنوشت واگذار کنیم و در بی‌ولایتی زندگی نکنیم. همچنین، او به عمق زندگی و بی‌كرانی آن اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا باید به محدودیت‌ها و نهایت‌ها فکر کنیم. عقل و هوای نفس را مورد انتقاد قرار می‌دهد و می‌گوید که در عشق به خداوند باید دلبستگی‌ها را رها کنیم. شاعر به دوستی اشاره دارد که دائماً به ما الهام می‌کند و ما را به نوشیدن می و بهره‌مندی از نعمت‌های الهی ترغیب می‌کند. به طور کلی، اشعار درباره‌ی ترک وابستگی‌های دنیوی و توجه به جنبه‌های روحانی زندگی است.