غزل شمارهٔ ۱۴۶۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: وبینی۷ بیت

به چشم مست ما نگر که نور روی او بینیهمه عالم به نور او اگر بینی نکو بینی

خیالی نقش می بندی که این جان است و آن جانانبود این رشته یک تو و لیکن تو دو تو بینی

در آ با ما درین دریا و با ما یکدمی بنشینکه آبروی ما یابی و دریا سو به سو بینی

ز سودای سر زلفش پریشانست حال دلاگر زلفش به دست آری پریشان مو به مو بینی

بیا آئینه ها بستان و روی خود در آن بنماکه محبوب محبت خود نشسته روبرو بینی

مرا گوئی که غیر او توان دیدن معاذاللهچو غیرش نیست در عالم بگو چون غیر او بینی

به جان سید رندان که من او را به او دیدماگر چشمت بود روشن تو هم او را به او بینی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و نور محبوب می‌پردازد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که به چشمان مست محبوب نگاه کند و نوری که از او ساطع می‌شود را ببیند. او تأکید می‌کند که همه چیز در دنیا با نور محبوب تعریف می‌شود و در حیات این جهان، دوگانگی وجود ندارد، بلکه همه چیز به یک منبع مرتبط است. شاعر از محبوب دعوت می‌کند تا در کنار او بماند، زیرا این حضور باعث خواهد شد که آبرو و امنیتی برای او فراهم شود. او همچنین به عشق و شور و شوق خود به زلف محبوب اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که از زیبایی خود در آینه بنگرد. در پایان، شاعر تأکید دارد که غیر از محبوب، چیزی در دنیا وجود ندارد و اگر چشمان کسی روشن باشد، می‌تواند این حقیقت را ببیند.