غزل شمارهٔ ۱۴۲۱

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ورکرده۷ بیت

در مظهر مطهر مظهر ظهور کردهجام جهان نما را روشن چو نور کرده

در خلوت خرابات بزم خوشی نهادهبا یار خود نشسته اغیار دور کرده

تمثال بی مثالش در آینه نمودهحسن چنین لطیفی ایثار نور کرده

ما طالب بلائیم اما عنایت اوداده بلا به ایوب او را صبور کرده

بستان سرای ما را سرسبز آفریدهسیلاب رحمت او بر ما عبور کرده

هر آینه که بینی او را به ما نمایددر چشم روشن ما نورش ظهور کرده

خوش آتشی برافروخت عود دلم همه سوختاز بهر نعمت الله جانها بخور کرده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و درخشش مظهر الهی اشاره دارد که مانند نور جام جهان نما را روشن کرده است. در محیطی خوش و آرام، عشق و محبت در کنار یار را توصیف می‌کند و از دور بودن از دیگران می‌گوید. تمثال زیبا و بی‌نظیر او در آینه نشان داده شده و نعمت‌های او به دل‌ها نور و صفا بخشیده است. شاعر از معانی بلای معشوق و صبر ایوب سخن می‌گوید و رحمت و رحمت‌های خداوندی را که بر زندگی آنان جاری است، ستایش می‌کند. در نهایت، شاعر از آتش عشق و شوق در دل خود سخن به میان می‌آورد و به نعمت‌های الهی اشاره دارد.