غزل شمارهٔ ۱۴۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انشست۷ بیت

جان ما با ما در این دریا نشستیار دریا دل خوشی با ما نشست

از سر هر دو جهان برخاست دلبر در یکتای بی‌ همتا نشست

در خرابات مغان ما را چو یافتمجلسی خوش دید خوش آنجا نشست

چون سر دار فنا دار بقا استبر سر دار آمد و از پا نشست

ما و ساقی خوش به هم بنشسته ‌ایمخوش بود با مردم دانا نشست

زاهد مخمور زیر افتاد و شدعاشق مست آمد و بالا نشست

سید ما نور چشم مردم استلاجرم بر دیدهٔ بینا نشست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف نشستن جان و یار دریا دل در دریایی از احساسات می‌پردازد. دل آنها از دنیای مادی جدا شده و در کنار یکتای بی‌همتا آرام می‌گیرد. آنها در خرابات مغان، جایی که مستی و عشق جاری است، جمع می‌شوند و لحظات خوشی را با هم سپری می‌کنند. در این حال، زاهدی که به دنیا وابسته بود به زمین می‌افتد و عاشق مستی به اوج می‌رسد. در نهایت، اشاره‌ای به سید (رهبر دینی) می‌شود که نور چشم مردم است و بر دیده‌های بینا جا می‌گیرد. شعر به معنای عمیق عشق و دستیابی به حقیقت از طریق رهایی از قید و بندهای دنیوی تاکید دارد.