غزل شمارهٔ ۱۴۰۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ردیده۷ بیت

می نگارد نگار بر دیدهمی نماید چو نور در دیده

نور روئی که چشم سر بینددیدهٔ ما به چشم سر دیده

هر که بیند به عین ما ، ما راصدف و بحر و هم گهر دیده

جام می هر که دیده رندانههست سیاح بحر و بر دیده

دیده هر ذره ای که می بیندآفتابیست در قمر دیده

دیده دیده به نور او او رااین نظر دیده ز آن نظر دیده

هرکه او نور نعمت الله دیدجان و جانان به همدگر دیده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و نور روی محبوب می‌پردازد و بیان می‌کند که چگونه نگاه به محبوب باعث روشنی و آگاهی در دل می‌شود. شاعر به تشبیهات مختلفی می‌پردازد و می‌گوید هر کسی که به جمال محبوب می‌نگرد، مانند دریا و گوهر می‌ماند و از دیدن او به حالتی شگفت‌انگیز در می‌آید. همچنین اشاره می‌کند که هر چشمی که به نور محبوب نگاه کند، مانند خورشید در دل ماه می‌درخشد و این نور به جان و جانان پیوند می‌زند. در نهایت، شعر به رابطه عمیق و معنوی بین عاشق و معشوق اشاره دارد.