غزل شمارهٔ ۱۳۷۱
کهنه است این شراب و جامش نوعین هر دو یکی و نامش دو
در دو عالم خدا یکی است یکیجز یکی در وجود دیگر کو
دو نگویم نه مشرکم حاشاوحده لا اله الا هو
همه روئی به سوی او دارندلاجرم جمله را بود یک رو
گاهی آب حباب و گه موج استگاه در بحر و گه بود در جو
هر چه محبوب می کند بد نیستهمه افعال او بود نیکو
همه ممنون نعمت اللهیمنعمت الله از همه می جو