غزل شمارهٔ ۱۳۵۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وراو۷ بیت

عالم منور است به نور حضور اوخوش روشن است دیدهٔ مردم به نور او

جام جهان نماست که داریم در نظردر وی چو بنگریم نماید ظهور او

ما و شرابخانه و رندان باده نوشزاهد به فکر جنت رضوان و حور او

عشق آتش خوشی است که عود دلم بسوختخوشبو شود دماغ جهان از بخور او

مغرور بود عقل ولی عشق چون رسیدمسکین زبون بماند نماند آن غرور او

هرکس که دل به غیر دلارام می دهدآن از کمال نیست بود آن قصور او

سلطان به ملک و لشکر اگر شاد شد چه شدسهل است نزد سید رندان سرور او

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ نور و حضور الهی و تأثیر آن بر زندگی انسان‌هاست. شاعر به زیبایی و روشنی‌ای که از وجود خدا ناشی می‌شود اشاره می‌کند و می‌گوید که دنیا مانند جامی است که در آن می‌توان به مشاهدهٔ حقیقت پرداخت. او همچنین بین عشق و عقل تفاوت می‌گذارد و عشق را به عنوان آتش خوشی معرفی می‌کند که عقل را مغرور می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره دارد که اهتمام به خدا و عشق به او، انسان را به کمال می‌رساند و شادی حقیقی را درک می‌کند، در حالی که شادی‌های دنیوی فاقد این عمق و معنا هستند.