غزل شمارهٔ ۱۳۲۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ابجو۷ بیت

در خرابات مغان ما را بجورند سرمستی خوشی آنجا بجو

همچو قطره چند گردی در هواخوش روان شو سوی ما دریا بجو

هر دو عالم را به این و آن گذارحضرت یکتای بی همتا بجو

خوش در آ در بحر بی پایان ماتشنهٔ آب حیات از ما بجو

هر کجا کنجیست گنجی درویستگنج او در جملهٔ اشیا بجو

گرد جو گردی برای آبروحاصل از دریا و جو ما را بجو

نعمت الله جو که تا یابی مرادشارح اسما طلب اسما بجو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به جستجوی حقیقت و معرفت در دنیای مادی و دنیای معنوی دعوت می‌کند. او از رندانی که در خرابات مغان هستند می‌خواهد تا خوشی و سرمستی را در آنجا جستجو کنند. شاعر انسان را به مانند قطره‌ای در هوا معرفی می‌کند که باید خود را به دریا برساند و از آب حیات بهره‌مند شود. او به جستجوی گنج‌های معنوی در هر گوشه و کناری اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که گنج واقعی در درون چیزها نهفته است. در نهایت، او به نعمت‌های الهی دعوت می‌کند و خواهان درک عمیق‌تر از اسماء و صفات الهی است.