غزل شمارهٔ ۱۳۲۰
در خرابات مغان ما را بجورند سرمستی خوشی آنجا بجو
همچو قطره چند گردی در هواخوش روان شو سوی ما دریا بجو
هر دو عالم را به این و آن گذارحضرت یکتای بی همتا بجو
خوش در آ در بحر بی پایان ماتشنهٔ آب حیات از ما بجو
هر کجا کنجیست گنجی درویستگنج او در جملهٔ اشیا بجو
گرد جو گردی برای آبروحاصل از دریا و جو ما را بجو
نعمت الله جو که تا یابی مرادشارح اسما طلب اسما بجو