غزل شمارهٔ ۱۲۵۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ومیبین۷ بیت

هرچه بینی به نور او می بینبلکه او را به او نکو می بین

نظری کن در آینه بنگرخود و معشوق روبرو می بین

زلف محبوب را به دست آورزلف بگشا و مو به مو می بین

خوش درین بحر ما در آ با ماآب می جو و سو به سو می بین

یکی اندر یکی ، یکی باشدگرتو احول شدی به دو می بین

در خرابات عشق مستانهجام می نوش و هم سبو می بین

غیر او نیست سید و بندهسید و بنده را به او می بین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر تأمل در عشق و وجود الهی است. شاعر می‌گوید هر آنچه را که می‌بینی، در حقیقت از نور اوست و او را در زیبایی‌ها و آینه‌ها می‌توان دید. عشق و محبت باید از نزدیک لمس شود و با دقت به جزئیات آن توجه کرد. اشاره به زلف محبوب نیز به معنای زیبایی‌های عشق است که باید کشف شود. در دل خرابات عشق، لذت و سرمستی از نوشیدن جام، بیانگر شادی در عشق است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که جز او، هیچ نبوده و همه چیز به او وابسته است.