غزل شمارهٔ ۱۲۱۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اهیم۷ بیت

ما گدایان حضرت شاهیمپرده داران خاص اللهیم

باده نوشان مجلس عشقیمره نشینان خاک این راهیم

گرچه از خود خبر نمی‌داریمبه خدا کز خدای آگاهیم

در ضمیر منیر دل مهریمبر سپهر وجود جان ماهیم

گاه در مصر تن عزیز خودیمکه چو یوسف فتاده در چاهیم

کام دل در کنار جان داریمایمن از آرزوی دلخواهیم

بندهٔ ذاکران توحیدیمسید ملک نعمت اللهیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و باورهای عمیق شاعر درباره عشق و کمال می‌پردازد. شاعر خود را گدایان شاه و پرده‌داران خاص خداوند معرفی می‌کند و اشاره می‌کند که به رغم بی‌خبری از خود، از حقیقت و خداوند آگاه‌اند. آن‌ها در مسیر عشق و حقیقت گام برمی‌دارند و در عین حال در دنیای مادی گرفتارند؛ اما دلشان در جوار عشق و امید است و از آرزوهای دلخواه خود ایمن هستند. در نهایت، شاعر خود را بنده‌ی ذاکران توحید و جزئی از نعمت‌های الهی می‌داند.