غزل شمارهٔ ۱۲۱۷
ما گدایان حضرت شاهیمپرده داران خاص اللهیم
باده نوشان مجلس عشقیمره نشینان خاک این راهیم
گرچه از خود خبر نمی‌داریمبه خدا کز خدای آگاهیم
در ضمیر منیر دل مهریمبر سپهر وجود جان ماهیم
گاه در مصر تن عزیز خودیمکه چو یوسف فتاده در چاهیم
کام دل در کنار جان داریمایمن از آرزوی دلخواهیم
بندهٔ ذاکران توحیدیمسید ملک نعمت اللهیم