غزل شمارهٔ ۱۱۹۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: التوایم۷ بیت

همه جا طالب وصال توایمدر همه حال در خیال تو ایم

از ازل عاشقیم تا به ابدهمچنان عاشق جمال تو ایم

تو امامی و ما همه مامومتابع قول و فعل و حال تو ایم

ما و گل هر دو خوش بهم باشیمزان که ما هر دو یک کمال تو ایم

ساغر می بیار و ما را دهکه به جان تشنهٔ زلال تو ایم

خوش مثالی نوشته ام به مثلحرفی از خط بی مثال تو ایم

حکم ما را نشان کن ای سیدبه نشانی که ما زآل تو ایم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق شدید و دائم به معشوق (که احتمالاً به مقام معنوی و امام اشاره دارد) است. شاعر از جمله "همه جا طالب وصال توایم" شروع می‌کند و ادامه می‌دهد که جویای وصل و حضور محبوب در هر حال و مکانی هستند. عشق آن‌ها از آغاز تا ابد ادامه دارد و آن‌ها خود را تابع امام و مقام او می‌دانند. همچنین، شاعر به زیبایی و کمال وجود معشوق اشاره می‌کند و همچنین از شوق و عطش روحی برای نوشیدن زلال محبت معشوق سخن می‌گوید. در انتها، شاعر از امام می‌خواهد که مقام و جایگاه او را مشخص کند، چرا که او و پیروانش همه از یک اصل و یک کمال هستند.