غزل شمارهٔ ۱۱۲۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ینم۷ بیت

هر چه بینم به نور او بینمگل وصلش به دست او چینم

غیر او چون که نیست در عالمپیش غیری چگونه بنشینم

صورتا جامم و به معنی میباطناً آن و ظاهراً اینم

خسرو عاشقان سرمستمبلکه جان عزیز شیرینم

غیر او در دلم نمی گنجداین چنین است غیرت دینم

نفسم جان به این و آن بخشداین و آن می کنند تحسینم

نعمت الله به من نماید روجام گیتی نما چو می بینم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که همه چیز را از نور و وجود خدا می‌بیند و عشق و وصال او را با دقت و زیبایی در زندگی خود جستجو می‌کند. او تأکید می‌کند که جز خدا هیچ‌کس دیگری برایش اهمیتی ندارد و نمی‌تواند به غیر او فکر کند. شاعر از عشق به خدا و زیبایی‌های معنوی صحبت می‌کند و می‌گوید که باطن او پر از عشق و وجود خداست، در حالی که ظاهرش ممکن است متفاوت باشد. او همچنین به خود عشق و شور و حال عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که فقط عشق به خدا در دلش جا دارد. در نهایت، او از نعمت‌های خداوند و زیبایی‌های زندگی می‌گوید.