غزل شمارهٔ ۱۱۱۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ازمیبینم۷ بیت

یار خود را به ناز می بینمجان خود را نیاز می بینم

دوش در خواب دیده ام او راخوش خیالی که باز می بینم

زلف او می کشم به هر سوئینیک عمری دراز می بینم

طاق ابروی اوست محرابمروی خود در نماز می بینم

محرم راز خاص سلطانیبنده ای چون ایاز می بینم

سید ما کنون به دولت عشقبر همه سرفراز می بینم

نعمت الله به رندی و مستیعاشق پاکباز می بینم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، احساس عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد. شاعر یار خود را با ناز و زیبایی می‌بیند و عشق و نیازش را عمیقاً احساس می‌کند. او در خواب، یار را دیده و به خوش خیالی‌هایش اعتراف می‌کند. زلف یار را به عنوان امری زیبایی‌بخش در هر سو می‌کشد و عمر طولانی و خوشی را برای خود آرزو می‌کند. ابروهای یار، برای او مانند محرابی است که در نماز به آن روی می‌آورد. شاعر خود را محرم راز یار می‌داند و عشق را به عنوان برتری و افتخار خود می‌شناسد. در نهایت، او به رندی و مستی اشاره می‌کند و عاشق واقعی را ستایش می‌کند.