غزل شمارهٔ ۱۰۱۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: م۷ بیت

باز رستیم از وجود و از عدمگر نباشد این و آن ما را چه غم

جام می داریم و می نوشیم میکی بود ما را هوای جام جم

مجلس عشقست و ما مست شرابجان جانان شاد بنشسته به هم

همدم ما ساقی پر می مدامخوش بود با همدم خود دم به دم

لطف او ما را نوازش می کندباشد او در جمله عالم محتشم

هر چه موجود است در دار وجودجمله موجودند از نور قدم

نعمت الله نقد گنج عشق اوستهر که نقد او بود او را چه کم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ویژگی‌های وجود و عدم می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر وجود و عدم نباشند، چه غمی وجود دارد. شاعر از شادی و سرمستی در مجلس عشق سخن می‌گوید که با نوشیدن شراب و بودن در کنار معشوق به وجود می‌آید. ساقی که مداوم جام می را پر می‌کند، همدم شاعر است و نوازش‌های لطف او را احساس می‌کند. همچنین اشاره می‌شود که هر آنچه در عالم وجود دارد، از نور وجود خداست و نعمت عشق الهی، گنجی باارزش است که هر که به آن دست یابد، هیچ چیز کم ندارد.