شمارهٔ ۱۴۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ازکن۷ بیت

ای باد، پرده زان گل نو رسته باز کنگو بر فروز لاله، رخ و غنچه، ناز کن

باد بهار داغ کهن تازه میکندمطرب، همان ترانه دلسوز ساز کن

در پرده نوش جنس مروق، که پیر کاربا هیچکس نگفت که افشای راز کن

ای جام باده بر کف و ایمن ز محتسبمناع خیر میگذرد، در فراز کن

زاهد که بر خرابی ما رشک میبردیارب ز گنج عافیتش بی نیاز کن

ای از می فریب، چو نرگس به خواب نازبگذشت روزگار خوشی، چشم باز کن

شاهی، چو پیر میکده میخواندت به عیشخوش مرشدیست، دست ارادت دراز کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی بهار و عشق می‌پردازد و دعوت به شادی و زندگی را به وضوح نشان می‌دهد. شاعر از باد می‌خواهد که پرده‌ای از گل‌های تازه شکفته بردارد و غنچه‌ها را به نمایش بگذارد. او به لاله‌ها و افراد دلسوز اشاره می‌کند و خواهان نوای خوشی است که یادآور روزهای خوب است. شاعر از معشوقه‌اش درخواست می‌کند که با شراب و لذت از زندگی، از زاهدان ریاکار و حسود دوری کند و خود را از اندیشه‌های منفی رها سازد. در نهایت، او به اهمیت لذت و خوشی در زندگی اشاره کرده و از دوستش می‌خواهد که با او در این مقام همراهی کند.