شمارهٔ ۱۰۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اباش۵ بیت

ای دوست، شبی به کوی ما باشدرد دل ریش را دوا باش

ایام وصال، خوش زمانی استگو محنت هجر در قفا باش

دادم دل و جان به عذرخواهیبر خاک درش، نگفت شاباش

ای زاهد شهر، ما و کویشجنات نعیم گو ترا باش

شاهی، همه عمر می کشیدیروزی دو سه نیز پارسا باش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستی دعوت می‌کند که شبی را در کوی او بگذراند و به درد دل او رسیدگی کند. او اشاره می‌کند که ایام وصال (دوستی) خوش است و می‌تواند غم دوری را فراموش کند. شاعر اظهار می‌کند که عشقش را به معشوق تقدیم کرده و در راستی و عذرخواهی از او در برابر درگاهش ایستاده است. همچنین، او زاهدان را دعوت می‌کند که از نعمت‌ها بهره‌مند شوند و به یاد بیاورند که حتی شاهان نیز در زندگی خود باید گاهی از لذت‌های دنیا بهره‌مند شوند. در نهایت، شاعر با زبان تمنا و آرزو از دوستی و خوشی‌ها سخن می‌گوید.