بخش ۲۶ - التعظیم لامر الله و الشفقه علی خلق الله
به جان تعظیم امر حق به جا آربدل بر خلق شفقت نیز میدار
شریعت ورز کان تعظیم امر استکه شفقت نیکوی با زید و عمرو است
برای خود به امرش کار میکنمسلمانی خود اظهار میکن
هر آنچت گفت حق کلی به جا آرنه بهر نفس خود بهر خدا آر
که تعظیم آن بود کان را کنی کارنداری کار او بر جان خود بار
رها کن بوالفضولی و هوس رامرنج از کس مرنجان نیز کس را
به ناخوانده مشو مهمان مردممنه باری ز خود بر جان مردم
وگر آیند مهمانان به ناگاهگرامی دا و عذرش نیز میخواه
وگر داری تو وامی باز ده زودکز این رو شد خدا و خلق خشنود
مده وام ار دهی دیگر مخواهشبه سختی تقاضا جان مکاهش
مگو درد دلت با خلق بسیاروگر گویند با تو گوش میدار
ز کس چیزی مخواه و گر بخواهندبده گر باشدت هرچند کاهند
مگو غیب کسان ور زانکه ایشانکنندت عیب کمتر شو پریشان
مکن غیبت وگر گویند مشنوچو میدانی تفاوت نیست یک جو
منه بهتان که آن جرمی عظیمستمزن بر روی کودک چون یتیم است
یتیمان را پدر باش و برادربدان حق پدر با حق مادر
ضعیفان را فرو مگذار در راهکه افتد اینچنین بسیار در راه
مکن با دیگری کاری که آنتاگر با تو کنند باشد گرانت
مکن بهر طمع با کس نکوئیکه رنجور است مطمع از دو روئی
بدان تعظیمت افشای سلام استیقین دان شفقتت بذل طعام است
چو کردی با کسی احسان نعمتبر او منت منه زو دار منت
دگر گر با کسی کردی نکوئینباشد نیکوئی چون باز گوئی