بخش ۱۵ - در حکمت و موعظت
تو نفست دل کن و دل را چو جان کنپس آنگه سوی جانان روان کن
برهنه دار تن کوتاه کن دستشکم را گرسنه میدار پیوست
به زیر پای کن نفس و هوا راکه تا باشد ببیند دل خدا را
ز مبدأ آمدی نادان در اینجایسعادت را ندانستی سر و پای
ز غفلت بیخبر ز آغاز و انجامنه از معنی به صورت آدمی نام
ولی چون پر کنی علم و عبادتشوی مرغی که پری تا سعادت
چو عیسی گفت اول چون بزادیمثال بیضه در فرش اوفتادی
بدانش گر نپّری بار دیگرکجا دانی از عرض برتر
به حکمت گر دیرین معنی بکوشیفرشتهوش لباس علم پوشی
مجرد کردی از دنیا به طاعاتچو عیسی راه یابی در سموات