بخش ۳۲ - تمثیل در نمودهای بیبود
بنه آیینهای اندر برابردر او بنگر ببین آن شخص دیگر
یکی ره باز بین تا چیست آن عکسنه این است و نه آن پس کیست آن عکس
چو من هستم به ذات خود معینندانم تا چه باشد سایهٔ من
عدم با هستی آخر چون شود ضمنباشد نور و ظلمت هر دو با هم
چو ماضی نیست مستقبل مه و سالچه باشد غیر از آن یک نقطهٔ حال
یکی نقطه است وهمی گشته ساریتو آن را نام کرده نهر جاری
جز از من اندر این صحرا دگر کیستبگو با من که تا صوت و صدا چیست
عرض فانی است جوهر زو مرکببگو کی بود یا خود کو مرکب
ز طول و عرض و از عمق است اجساموجودی چون پدید آمد ز اعدام
از این جنس است اصل جمله عالمچو دانستی بیار ایمان و فالزم
جز از حق نیست دیگر هستی الحقهوالحق گو و گر خواهی انا الحق
نمود وهمی از هستی جدا کننه ای بیگانه خود را آشنا کن