شمارهٔ ۸۸
ای همه آن تو، حاجت زین و آن تا کی خوهیمبی کسان را کس تویی از ناکسان تا کی خوهیم
از امیران جود جوییم از عوانان مردمیما ز گربه موش و از سگ استخوان تا کی خوهیم
مرده حرصند ایشان، مردمی آب بقاستما دم آب بقا از مردگان تا کی خوهیم
با چنین ضعف یقین بر تو توکل چون کنیمقوت حبل المتین از ریسمان تا کی خوهیم
آدمی آنست کو سگ را چو مردم نان دهدما بگوهر آدمی نان از سگان تا کی خوهیم
دیگران روزی ز حق دارند و از وی می خوهندآنچه ما را درخورست از دیگران تا کی خوهیم
پادشاهان از در سلطان ما دارند ملکما چو مسکین در بدر از خلق نان تا کی خوهیم
مردمی از مردم آخرزمان جستن خطاستقوت بازوی مردان از زنان تا کی خوهیم
از تن اهل کرم این گرد نان سر می برندگِردران مردمی زین گردنان تا کی خوهیم
این نفسسردان دل درویش چون یخ بشکنندما فقاع جود ازین افسردگان تا کی خوهیم
ملک ابلیس است این ویرانهٔ پر دیو و ددما دراو انس دل و آرام جان تا کی خوهیم
اهل این دور آدمی را چون شیاطین ره زنندما نشان راه تو از ره زنان تا کی خوهیم
سیف فرغانی ز جور ظالمان سگ صفتشد جهان پر رنج از راحت نشان تا کی خوهیم