شمارهٔ ۸۰
تو آن شاهی که سلطانت غلامستزشاهان جز ترا خدمت حرامست
تو داری ملک وبر سلطان خراجستتوداری حسن وز خورشید نامست
بپیش آفتاب روی تو ماهاگر چه بدر باشد ناتمامست
بشب استاره اندر شبهه افتدکه روی تو کدام ومه کدامست
ملاحت را بسی اسرار مضمردر آن صورت چو معنی در کلامست
حلاوت در لب لعل تو دایمچو شین درشهد وسین اندر سلامست
گرم در حلقه خاصان در آریعجب نبود که الطاف تو عامست
اگر ناسوخته در هجر وصلتطمع دارم مرا سودای خامست
چو بیگانه ننالم گرچه برمنبرای دوست از دشمن ملامست
بمروارید چون قطره است خوش دلصدف کز آب دریا تلخ کامست
بشعر اندر میان دوستانشچو سعدی سیف فرغانی همامست