شمارهٔ ۵۶۷
چو دست و روی بشویی ودر نماز شویدل از دو کون بشو تا محل راز شوی
درین مغاک که خاکش بخون بیالودنددر آب دست مزن ورنه بی نماز شوی
ز فرعها که درین بوستان گلی دارندبدوز چشم نظر تا باصل باز شوی
اگر نیاز بحضرت بری بیک نظرتچنان کند که ز کونین بی نیاز شوی
چو دوست کرد نظر در تو بعد ازآن رضواناگر بخلد برین خواندت بناز شوی
وگر بمجلس مستان عشق خوانندتسزد که بردر ایشان باهتزاز شوی
چراغ دولت خود برفروزی ار چون شمعدرآن میانه شبی نیم خورد گاز شوی
بنزد دوست که محمود اوست در عالمبحسن سابقه محبوب چون ایاز شوی
بنفشه وار درین باغ سیف فرغانیشکسته باشی چون سرو سرفراز شوی
ززهد خشک دل سرد تو چو یخ بفسردزسوز عشق چو خورشید یخ گداز شوی
سرت بپایه مردان کجا رسد بی عشقوگرچه چون امل غافلان دراز شوی