شمارهٔ ۴۸۹
ایا رخت زگریبان قمر برآوردهخط لب تو نبات از شکر برآورده
بدید روی تو خورشید گفت رنگ رخشگلیست سرخ زروی قمر برآورده
در آینه چو خط سبز بر لبت بینیزمردی شمر از لعل تر برآورده
بگیر آینه یی چون رخ تو در عرقستبدست و، آب زآتش نگر برآورده
گلاب گلشن فردوس خورده تا چو رختدرخت روضه حسنت زهر برآورده
بعهد جلوه طاوس حسن تو گرچهجماعتی چو تذروند سر برآورده
اگرچه همچو مگس بر هوا کند پروازنه همچو مرغ بود مور پر برآورده
دل چو مرغ من از عشق دانه خالتخروس وار فغان هر سحر برآورده
مقام با شرف کعبه کی بود هرگزوگر چو کعبه بود از صَبَر برآورده
نشانده یوسف حسن تو صد چو من یعقوببه کنج کلبه احزان و در برآورده
زچشم مست تو در کوی تو چو مدهوشانشراب عشق مرا بی خبر برآورده
چو صبح داعی عشقت بر آسمان وجوداز آفتاب مرا پیشتر برآورده
برای روز نیاز تو سیف فرغانیزبحر طبع هزاران گهر برآورده
بغیر بنده زضرابخانه خاطرگدا که دید بدین سکه زر برآورده
بوصف تو دگری گر برآورد آوازنه چون مناره بلندست هر برآورده