شمارهٔ ۴۳۸
بگشای لب شیرین بازار شکر بشکنبنمای رخ رنگین ناموس قمر بشکن
چون چشم ترم دیدی لب بر لب خشکم نهآن شربت هجران را تلخی بشکر بشکن
دنیا ز دهان تو مهر از خمشی داردآن طرفه غزل برخوان وآن مهر بزر بشکن
گر کان بدخشانرا سنگیست برو رنگیتو حقه در بگشا سنگش بگهر بشکن
ور نیشکر مصری از قند زند لافیتو خشک نباتش را زآن شکر تر بشکن
دل گنج زرست او را در بسته همی دارمدست آن تو زر بستان حکم آن تو در بشکن
در کفه میزانت کعبه چه بود؟ سنگیای قبله جان زآن دل ناموس حجر بشکن
هان ای دل اشکسته گردوست خوهد خود رااز بهر رضای او صد بار دگر بشکن
رو بر سر کوی او بنشین و بدست خودپایی که همی بردت هر سو بسفر بشکن
چون سیف بکوی او باید که درست آییخود عشق ترا گوید کز خود چه قدر بشکن