شمارهٔ ۴۰۸
ما گدای در جانان نه برای نانیمدل بدادیم وبجان در طلب جانانیم
پای ما بیخ فرو برده بخاک در دوستچون درخت ازچه بهر باد سری جنبانیم
روز وشب در طلب دایره جمعیتپای برجای چو پرگار وبسر گردانیم
هرچه داریم ونداریم برای دل اوجمله درباخته و هرچه جز او می مانیم
در بهار از کرم دوست بدست آوردیمدر خزان میوه وبرگی که همی افشانیم
دوست را گفتم کای روی تو ما را قبلهپرده بردار که عیدی تو وما قربانیم
گفت مارا تو زخود جوی که اندر دل توهمچو جان در تن و در روح چو سر پنهانیم
نیک مارا بطلب چون بزمستان خورشیدزآنکه مطلوبتر از سایه بتا بستانیم
آفتابیست بهر ذره ما پیوستهکه برو روز وشب از سایه خود ترسانیم
زاهدان را نرسیدست سم مرکب وهماندر آن خطه که ما اسب سبق می رانیم
مه وخورشید چه باشد که ملک را ره نیستاندر آن اوج که ما همچو فلک گردانیم
گر دو کون آن تو باشد بگران تر نرخیبفروشی تو ومارا بخری ارزانیم
چون قفایند همه مردم وما چون روییمچون سفالست جهان یکسر وما ریحانیم
علم دولت ما را دو جهان در سایه استبرعیت برسان حکم که ما سلطانیم
سیف فرغانی این مرتبه درویشان راستکه تو می گویی وما چاکر درویشانیم