شمارهٔ ۳۹۵
گر دست دوست وار در آری بگردنمپیوسته بوی دوستی آید ز دشمنم
دیده رخ چو آتش تو دید برفروختقندیل عشق در دل چون آب روشنم
در سوز و در گداز چو شمعم که روز و شبسوزی فتیله وار و گدازی چو روغنم
گر یکدم آستین کنم از پیش چشم دوراز آب دیده تر شود ای دوست دامنم
هرگه شراب عشق تو در من اثر کندگر توبه آهنست بخامیش بشکنم
چون که ز دانه هیچ نگردم ز تو جداگرچه به باد بردهی ای جان چو خرمنم
در فرقت تو زین تن بی جان خویشتندر جامه ناپدید از جان بی تنم
گر همچو میخ سنگ جفا بر سرم زنیآن ظن مبر که خیمه ز پهلوت برکنم
ور تار ریسمان شود این تن عجب مدارغمهای تست در دل چون چشم سوزنم
فردا که روز آخر خواندست ایزدشاول کسی که با تو خصومت کند منم
من جان چو سیف پیش محبان کنم سپرگر تیغ برکشی که محبان همی زنم