شمارهٔ ۳۴۸
ای آنکه عشق تو دل جانست وجان دلمهرت نهاده لقمه غم در دهان دل
وصل تو قلب دل طلبد از میان جانذکر تو گوش جان شنود از زبان دل
عشقت چو صبح در افق جان کند اثرپر آفتاب وماه شود آسمان دل
جانم بجام غم همه خون جگر خوردتا دل دمی از آن تو باشد توآن دل
گر عشق تو بود ز ازل در میان جانهمچون ابد پدید نباشد کران دل
چون زر بسکه ملکان نام دارتستهر گوهری که طبع بر آرد زکان دل
از رنگ وبوی تو دهدم همچو گل نشانهر غنچه یی که بشکفد از بوستان دل
این بیتها که بهر تو گفتیم هر یکییک عشق نامه است بسر بر نشان دل
ازهر چه آن بدوست تعلق نداشت سیفبگشای پای جان بگسل ریسمان دل