شمارهٔ ۲۹۱
ای هما سایه قدم از در من بازمگیرسایه عالی خویش از سر من بازمگیر
طوطی خوش سخنم شکر من از لب نیستترک یک بوسه بگو شکر من بازمگیر
آفتابا دل من کان (و) محبت گهرستنظر لطف خود از گوهر من بازمگیر
خاک کوی تو که در دیده دلها نورستتوتیاییست زچشم تر من باز مگیر
تا بوصل تو که جانان منی در برسمدلبرا جان من از پیکر من بازمگیر
من درختم تو بهاری،بفراق چو خزانبرگ من خشک مدار و بر من بازمگیر
دل من مجمره و انده تو آتش اوستعود سودای خود از مجمر من بازمگیر
کان مهر توام و سیم و زرم شعر منستسکه خویش ز سیم وزر من بازمگیر
تا ز مستی غرورم ندهی هشیاریجرعه فیض خوداز ساغر من بازمگیر
دی مرا گفتی اگر دیر بمانی بردرحلقه یی می زن وپای ازدر من بازمگیر
سیف فرغانی اگر مرگ نخواهی چون جانگلوی نفس خود از خنجر من بازمگیر